DTS BLOG: Travels to ‘Te Ika a Māui’ (NL EN)

So, because I too have some English followers, I’ll try and make a Dutch and an English version of my blogposts. No promises.
Dutch first.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Ik ben net aangekomen in Auckland. Wat een stad is dit, fantastisch. Ik weet niet waarom ik al zoveel houd van deze stad, want ik ben er nog maar net. Het is ook niet extreem prachtig, of goed georganiseerd. Toch heeft het een bepaalde uitstraling waardoor mijn mond wagenwijd open staat: het voelt.. echt.

De stad heeft iets Amerikaans, Brits en Zuid-Afrikaans. Één ding is zeker: het is niet Nederlands. En wat is dat heerlijk. Ik merk dat ik dat heel hard nodig heb gehad, een moment weg uit Nederland. Mijn hart had het even nodig om te acclimatiseren.
Ik kwam nog ergens anders achter: op het moment dat ik uit Nederland was, verdwenen mijn vermoeidheidsverschijnselen! Voor de mensen die hier niets van weten: sinds mijn klachten van Januari, ben ik kapot vanaf 15:00. Zelfs wanneer ik niets deed, of wanneer ik vol zat met adrenaline. Maar sinds ik op het vliegtuig ben gestapt, ben ik niet meer moe! Halleluja!

Ik zit nu op het Noordereiland, door de Maori Te Ika a Māui genoemd, te vertalen als ‘vis van Māui’. Op de kaart ziet New Zealand eruit als een vis, alhoewel het er voor mij uitziet als een laars #italië. De komende dagen ga ik lekker de omgeving verkennen en ik heb ook al afgesproken met wat mede YWAM’ers. Één daarvan zit in dezelfde Hostel als ik, genaamd Haka Lodge. Super leuke hostel, aanrader voor als je naar New Zealand gaat.

De reis naar Te Ika a Māui ging.. langzaam. Een reis van veertig uur is slopend, maar wel heel voldoenend. Inchecken bij Schiphol ging prima, ik zat zonder gedoe in het vliegtuig. Werd tijdens de screening er wel uitgehaald, zoals altijd, want ik was volgens het apparaat niet veilig. Bleek het aan mijn kruisketting te liggen, want die is gemaakt van schotmetaal. Maar, zoals de beveiliger zelf aangaf:

Aan het kruis ligt het in ieder geval niet

Op Schiphol bleek al dat China een verschrikkelijk land is om doorheen te reizen, zelfs de Nederlandse boarding-crew heeft (uit zichzelf) mijn vluchtinfo opnieuw gecheckt om mij te kunnen vertellen of het überhaupt mogelijk was voor mij om in China over te stappen. Gelukkig was dat geen probleem. Maar daar begon het gezeik wel even. Ik kwam aan in Beijing, mijn eerste overstap. Ik kwam een Nederlands gezin tegen en al snel bleek dat ze dezelfde kant op gingen als ik. Klein zegeningetje. Ik noem ze familie ‘van Eindhoven’, want ze komen uit Eindhoven (surprise surprise).
In iedergeval; wij liepen richting de transferhal en er leek een chinese medewerker van Beijing Airport op ons te wachten, en ja hoor: mijn naam stond ook op het blaadje wat hij vol enthousiasme(?) heen en weer wuifde. Papa Van Eindhoven en ik grapten vaak tegen elkaar “zo’n mannetje is wel handig” terwijl we van de ene kant van het vliegveld naar de andere kant werden gezeuld. Wat een gedoe om over te stappen in China. We moesten zelfs een 144 uurs visa aanvragen zodat we door China konden reizen. Binnen vijf minuten had de chinese overheid mijn vingerafdrukken en gezichtsherkenning. Sterker nog, in mijn latere overstap moest ik zelfs mijn paspoort scannen voor airport-wifi. Die hebben ze nu ook in hun systeem.

We moesten rennen om het vliegtuig te halen en werden met de bus door de smog gereden naar het vliegtuig. Uiteindelijk vlogen we en kwamen we aan in Guangzhou. Hier had ik een overstap van 12 u en 50 minuten. Ik heb geslapen en mij rotgewandeld. Uiteindelijk ben ik wat gaan schrijven, en er gebeurde iets opmerkelijks:

Tijdens mijn rustmoment kwam er een man naar mij toe, een rus. Hij was deelvan een orkest dat ging spelen in het zuidwesten van Rusland en Guanzhou was hun tussenstop. De man was, òf gestoord, òf een verlichtend mens. Hij was aangetrokken geraakt door mijn handschrift. Zijn naam is Pavel. Hij stond erop om iets te schrijven in dit boekje. Ik kan alleen geen Russisch.Ik bid dat de tekst een goede kracht bezit en ik zal er dan ook niet mee zitten. Het was wel onwennig. Een vreemde die naar mij toekomt en daarin inbreuk maakt op mijn 'privacy'. De rust van God kwam daarentegen over mij heen. Jezus was daar. Het was oké: Hij is licht. 

Wanneer ik weet wat hij heeft geschreven, wanneer ik weet of het ook goed is om te delen, zal ik dit aan jullie vertellen. Het is en blijft in ieder geval super bijzonder. Wat namelijk als hij een profeet is, iemand die een woord voor me had, terwijl hij geen woord Engels kan? Ik ben benieuwd, het zal me benieuwen.

Uitendelijk was het zo ver, de laatste vlucht. Mijn broer heeft me een rubix kubus gegeven en voor de zoveelste keer lukt het me niet om dat verrekte ding op te lossen. In alle frustratie gaf ik het maar even op en ik ging kijken naar mijn YWAM informatieboekje. Ik kwam bij het kopje ‘VISA’. Ik kwam erachter dat ik mijn vliegtickets niet volledig goed had geboekt en daardoor niet automatisch aanspraak kon maken op mijn reisvisum. Ik gaf het aan God en Hij voorzag direct: Hij gaf nummers die gingen over rust en Hij sprak woorden van zegen tegen mij.
Als Ik 10077 euro geef, dan doe ik dit ook. Ga naar de informatiebalie en vertel eerlijk je situatie.”

Dus dat deed ik. Eerst hem vol aanbidden in het vliegtuig en genieten van het fantastische uitzicht (waardoor ik gelijk verliefd raakte op het land) en na de landing direct door naar de informatiebalie. Ik moest vertrouwen hebben in Hem. Hij moet hierin voorzien, anders kan de douane me gewoon weer terugsturen naar Nederland. Ik ging naar de balie en vertelde eerlijk mijn situatie. Ze luisterde, gaf een glimlach, pakte mijn paspoort en zette een stempel in mijn paspoort. IK WAS ERDOOR!

Gisteravond heb ik hierover nagedacht, aan de kade met een biertje (de eerste in een half jaar tijd). God gaat echt fantastische dingen doen. Dit is een voorproefje. En wat smaakt het goed.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

I’ve just arrived in Auckland. This city is so amazing. I don’t know how I already love this city so much, because I’ve just arrived. It’s neither extremely beautiful nor really organized. Still, it has a certain feel that makes me wonder: it feels.. real.

Auckland is somewhat American, British and South African. One thing is for sure, it ain’t Dutch. And how I love it. I really needed this, leaving the Netherlands for a while. My heart just needed to acclimate a bit.
There is another thing I just realized: the moment I left The Netherlands, my chronic fatigue was gone. For the people that don’t know anything about this: since my symptoms since of January, my body is tired from 3 pm. Even when I didn’t do anything, nor when I was filled with adrenaline. But since I stepped on my plane, I don’t feel tired anymore! Hallelujah!

Right now I’m on the Northern Island, known by the Maori as Te Ika a Māui, translated as ‘fish of Māui’. New Zealand looks like a fish on the map, though to me it looks more like a boot #Italy. The following days I’ll be scouting the area and I’ve already got plans with some fellow YWAM’ers, one of ’em will stay in the same Hostel as me, called Haka Lodge. This Hostel is the best, you gotta stay here when you’re in New Zealand.

Traveling to Te Ika a Māui was.. slow. A forty hour trip is back-breaking though fulfilling. Checking in at Schiphol (NL) went fine, I was on the plane in no time. Ofcourse, I got picked out during the screening (as always), because the screening device thought I was dangerous. Apperently it was my cross necklace, because it’s made from gunmetal. But, as the guard himself noted:

The cross itself isn’t the problem

It turned out on Schiphol that China is a terrible country to have your transfers in. Even the Dutch boarding crew double-checked my flight info, just to confirm if I can transfer in China. Luckily for me that wasn’t the issue. But it was the start of where the shit started hitting the fan.
I arrived in Beijing, my first transfer. I stumbled upon a dutch family who appeared to be traveling in the same direction as I did. Small blessing. I call them family ‘of Eindhoven’, because they’re from Eindhoven (surprise surprise).
Anyway, we’re walking towards the transfer hall and it looked like there was a Chinese employee of Beijing Airport who was waiting for us, which was the case: he was waving rather enthusiastically(?) with a piece of paper and my name was written on it, just as the family Of Eindhoven. Daddy of Eindhoven and I joked “efficient, I want someone like that too” a lot, while we were being dragged from one end of the airport to the other.
What a pain to transfer in China. We even had to apply for a 144-hour visa just to travel through China. Within five minutes, the Chinese government had my fingerprints and picture. Even worse: in my second transfer, I had to scan my passport just to have some airport-wifi. So they got my passport now too.

We had to run to catch the plane and were eventually taken to the plane by bus, through the smog. After a few hours we arrived in Guangzhou. Here I had a transfer of 12 hours and 50 minutes. I’ve been sleeping, stretching my legs till they were spaghetti strings and eventually I started writing when something remarkable happened:

During my resting moment there was a man who came towards me, a russian. He was part of an orchestra which was going to the south-western part of Russia and Guangzhou was their transfer. The man was either crazy or enlightend. He was drawn by my handwriting. His name is Pavel. He insisted on writing in my diary. There is just one problem: I can't read Russian. I pray that the text is of good power, and I wont worry about it. It was, however, a little unsettling. A stranger who comes towards me and want to participate in something private. The peace of God then started coming upon me. Jesus was there. It was okay: He is the light.

When I’ve figured out what he has written, when I know if it’s good ans wise to share it with you guys, I will. It is and will be something rather extraordinary. What if he is a prophet, someone who had a word of knowledge for me, while he can’t even say a word in English? We’ll see.

Finally my last flight arrived. My brother has given me a rubix cube and after a while, after I’ve given up on trying to solve it, I started to look into my YWAM information booklet. I started reading the part about visas, and discovered that I booked my flights incorrectly. Because of this, I couldn’t apply for a travel visa when I’d arrive in New Zealand. I mentioned this to God and He provided in no time: He gave me sons that talked about peace and He gave me words filled with blessing.
If I gave you 10077 euros then I’ll do this too. Go to the information desk and tell your story in truth.

So I did. I worshipped him in full during my flight and enjoyed the amazing view (which made me fall in love with the country) and after landing I walked directly to the information desk. I had to have faith in Him. He has to take care of this, otherwise, border control can just throw me out of the country. I went to the desk and told my story in truth. She listened, gave a smile, took my passport and put a stamp in my passport. I GOT THROUGH!

I thought about this subject last night, at the harbor with a bear (the first one in 6 months). God is going to do amazing stuff. This is just a taste. And it tastes sooo good.

One thought on “DTS BLOG: Travels to ‘Te Ika a Māui’ (NL EN)

  1. Wat een enerverende reis, lieve David. Maar je bent er. Fijn gevoel om te kunnen vertrouwen op liefde om je heen. ( Gods gevoel). Het voelt altijd veilig! Er heeft heel wat druk op je gestaan tijdens alle voorbereidingen. Logisch die vermoeidheid en herkenbaar voor mij. Heel veel liefs en nu lekker bijkomen. Het eerste deel is bereikt. ❤️💋👍

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *